Mirjana Petrović

Rođena 1965. godine u Sarajevu. Diplomirala na Akademiji likovnih umetnosti u Sarajevu 1988.godine. Od 1991. godine ima status slobodnog umetnika.

SAMOSTALNE IZLOŽBE:

1989. Narodna i univerzitetska biblioteka BiH, izložba slika
1989. Kamerni teatar 55 Sarajevo, izložba slika i crteža
1993. Galerija “Riznica” Kruševac, izložba slika i pastela
1994. Galerija “Smit” Budva, izložba na izložbu slika
1994. Galerija “Arkada” Budva, izložba slika
1994. Galerija savremene umetnosti “Likovna jesen” Sombor, izložba slika
1994. Galerija “Smit” Budva, izložba slika
1994. Galerija savremene umetnosti Niš, izložba slika i crteža
1995. Narodni muzej Šabac, izložba slika, grafika i crteža
1995. Centar za kulturu Rakovica, izložba slika
1995. Galerija spomen dom “Crvena komuna” Petrovac, izložba slika
1996. Galerija Kulturnog centra Beograda, izložba slika i art rukotvorina
1996. Kulturni centar “Laza Kostić” Sombor, izložba slika i art rukotvorina
1996. Galerija Likovni susret Subotica, izložba slika i art rukotvorina
1996. Antikvarnica, Subotica, slike i instalacije
1997. Galerija “Konkordija” Vršac, izložba slika, objekata, crteža, grafičkih instalacija i igračaka
1997. Savremena galerija Zrenjanin, izložba slika i art rukotvorina
1997. Galerija “Nova” Pančevo, izložba slika i igračaka
1997. Galerija “Belvu” Bečići, izložba slika i igračaka
1997. Paviljon “Veljković” Beograd, izložba slika, objekata, crteža i igračaka
1998. Galerija grafički kolektiv Beograd, grafike
2000. Galerija Kulturnog centra “Laza Kostić”, Sombor, izložba crteža i objekata
2000. Izložbeni salon Centralnog kluba Vojske Jugoslavije, Beograd, izložba objekata
2000. Galerija “Vojvodina”, Novi Sad, izložba objekata
2003. Galerija “Čedomir Krstić”, Pirot, izložba slika, objekata, crteža i grafika
2004. Galerija `73 Beograd, izložba slika
2004. Galerija “MAK”, Sarajevo; Slike iz Planetarne trake, Kameleoni, Nesalomivi, Cvetne harmonije i Polja, Beogradski pejzaži-četiri godišnja doba ( slike, instalacije, objekti).
2009. Galerija ”Collegium Artisticum” Sarajevo, izložba slika iz ciklusa U ime cveća

KOLEKTIVNE IZLOŽBE:

1989. Moderna galerija Budva, Izložba likovne ekološke kolonije “Bardača”
1990. Muzej grada Novog Sada, izložba povodom jubileja LEK “Bordača”
1990. Majski salon mladih “Collegium Artisticum” Sarajevo
1991. YU-paleta mladih Vrbas, galerija “Likovna jesen” Sombor
1991. Izložba ULUBIH, “Collegium Artisticum”
1995. Gradska galerija Užice, Galerija kulturnog centra Beograd, II grafičko bijenale
1995. Galerija “Grafički kolektiv” Beograd Majska izložba grafike beogradskog kruga
1995. Paviljon”Cvijeta Zuzorić” Beograd, 37. Zlatno pero Beograda
1995. Mađunarodno bijenale grafike Varna, Bugarska
1995. Galerija “Grafički kolektiv” Beograd, izložba grafika malog formata
1995. Učiteljski fakultet Užice, izložba poklonjenih likovnih dela
1995. Paviljon”Cvijeta Zuzorić” Beograd, II beogradski bijenale crteža i male plastike
1996. Muzej “25. maja” Beograd, Oktobarski salon
1997. Galerija “Grafički kolektiv” Beograd, Majska izložba grafike Beogradskog kruga
1997. Muzej “25. maja” Beograd, Oktobarski salon
1998. Muzej “25. maja” Beograd, Izložba samostalnih likovnih umetnika,
1998. Muzej savremene umetnosti Beograd, Umetnici Novog Beograda
1999. Paviljon “Cvijeta Zuzorić” Beograd, Međunarodno bijenale grafike
1999. Paviljon “Cvijeta Zuzorić” Beograd, Bijenale crteža i male plastike
2000. Paviljon “Cvijeta Zuzorić” Beograd, Bijenale crteža i male plastike
2001. Galerija muzeja u Smederevu, Majska izložba
2001. Likovni salon doma kulture Čačak, Prolećno anale,
2001. Centar za kulturu Smederevo, Galerija centra za kulturu Kovin, Centar za kulturu galerija savremene umetnosti Pančevo i Galerija savremene likovne umetnosti Niš, likovna kolonija “Grafika 2001”
2002. Umetnička galerija “Stara kapetanija” Zemun, “Četiri bića pejzaža”
2002. Galerija Doma vazduhoplovstva Zemun, Zemunski salon 2002,
2009. Oktobarski salon, video instalacija Branimira Stojanovića Svi govore






LIKOVNE KRITIKE


SEĆANJA NA SADAŠNJOST U PREDSTAVAMA MIRJANE PETROVIĆ

Sarajevo osamdesetih
(Jedna autobiografska beleška)

Kao geografsko središte prve i druge Jugoslavije, Sarajevo je postupno postajalo i centar drugih i drugačijih zbivanja od politike i ideologije, sve do kulture i umetnosti, što se najbolje moglo videti tokom osamdesetih godina. Svoju zenitnu tačku u umetnosti ovaj grad dostiže u drugoj polovini prethodne decenije i u toj, za savremenu jugoslovensku umetnost izuzetno zanimljivoj sredini, pred sam kraj mira, ispoljila se jedna enormna stvaralačka energija generisana njegovom uzbudljivom pozicijom višestrukih prepleta multikulturnih i multietničkih sadržaja. To „sarajevsko vreme“ je bilo period kreativnog rađanja i pohoda u jugoslovenski kulturni prostor, te internacionalne promocije Kuste, Brege, Brace, Jusufa, „Zvona“, „Audicije“, „Zabranjenog pušenja“, „Nadrealista“, itd. Sarajevo je tih godina zauzelo jugoslovenski primat i u likovnim umetnostima; velike izložbe poput „Dokumenata“ ili „Umetnost (kritika usred osamdesetih)“ privukle su izuzetnu pažnju i ovaj grad je postao stecište najzanimljivijih umetnika i najozbiljnijih teoretičara čiji je rad u tom periodu dominirao.
Prilikom poslednjeg boravka u Sarajevu krajem osamdesetih, nakon otvaranja jedne od pomenutih izložbi, domaćin nas je, sve goste iz Zagreba, Skoplja, Ljubljane, Beograda... odveo na večeru u jednu krajnje neobičnu kafanu, koja je imala ime, ako se ne varam RS (zvali su je „er-es“), a nalazila se u neposrednoj blizini Skenderije, odnosno Collegium artisticuma gde se izložba održavala. I mada sam po prirodi svoga posla boravio u svim jugoslovenskim kulturnim i umetničkim centrima, i naravno video sva najzanimljivija mesta i tamošnje atrakcije, ova kafana je definitivno ostala mojoj memoriji kao najizrazitiji znak i simbol tog, danas je očigledno, vremena koje je neumitno iščezavalo. Unutrašnje uređenje ove sarajevske kafane bilo je potpuno u duhu tadašnjeg „neoprimitivizma“ koji se kao definisana estetska kategorija upravo u Sarajevu najdoslednije negovala, a bila je prepoznatljiva i u likovnim umetnostima, filmu, rok-muzici, teatru, literaturi itd., dostižući vrlo živi, lokalni izgled unutar velikog pokreta posmodernizma. Nekoliko njenih zasebnih prostora bili su različito uređeni: u jednom, sa čijeg su plafona na razapetim konopcima visile neke krpe nalik opranom vešu, bili su postavljeni totalno različiti stolovi i stolice od kojih ni dve nisu bile iste, a bili su zastrti drečavim, kariranim stolnjacima i tekstilom koji je prekrivao rupe i crvotočinu u odmaklom stadijumu tako da je stalno vrebala opasnost da gosti usred jela završe na podu. Čaše, tanjiri i ostali pribor bili su totalno raspareni, kao da su pozajmljeni od okolnih kafedžija. Druga prostorija – „separe“, bio je pak uređen u stilu funkcionerskih kabineta pedesetih godina sa masivnim kožnim foteljama i astalima, Radio – aparatima iz epohe, izanđalim tepisima preteklim iz nekog drugog vremena, uramljenim službenim Titovim fotografijama i ko zna odakle donetim bistama političara. Jela koja su bila servirana u tanjirima neobičnog oblika, iako poznatog ukusa, bila su specijalno ukrašavana, išarana po uzoru na drečave novoprimitivističke slike koje su visile ili bile razapete po zidovima, svuda unaokolo, bez reda.
Mirjana Petrović je sarajevski đak; sredinom osamdesetih godina je diplomirala slikarstvo na Akademji likovnih umetnosti u klasi znamenitog profesora tada mlađe generacije, Radoslava Tadića. Iako su je ratne prilike dovele u Beograd, po duhu, izgledu i plastičkim vrednostima, njeno najnovije slikarstvo simbolički i značenjski se temelji na osobinama kreativne atmosfere likovnog procvata sarajevske umetnosti kasnih osamdesetih godina. I mada su joj se ranije slike umnogome razlikovale od takvog opšteg izgleda plastičkih umetnosti koji je toj sredini obezbedio primat u jugoslovenskim relacijama, danas je očigledno da je ona kreativno sazrevala upravo u takvom ikografskom ambijentu agresivnog kolorizma i individualnih mitologija kao najvažnijih likovnih karakteristika.
Ove nove slike i „igračke“ Mirjane Petrović potpuno su prepuštene neizvesnostima njihovih unutrašnjih plastičkih i značenjskih zbivanja i kada su rezultati – njihov izgled, istovremeno i sličajni i namerni. Slučajni su utoliko što, budući da proizilaze iz dubinskih, često, svesno nekontrolisanih slojeva njene kreativne volje; forme, predstave, bića, stvorenja njenih intimnih i imaginativnih svetova iznenada nahrle, nekontrolisno i stihijski iz tih slojeva i najednom postanu deo ili celina plastičkog prikaza u slici. Namerni su jer upravo za takvim kreaturama Petrovićeva traga, provocira ih u vlastitoj mašti, priziva i napokon „preslikava„ na površini platna. Kolorističko izobilje koje je na njenim slikama u porastu, i redukcija njenih stvorova i stvorenja tek na jedan ili dva tipa, zapravo su onaj likovni balans koji njene radove drži u potrebnom stanju estetičke napetosti nedozvoljavajući im da skliznu niti u hromatsko brljane bez mere, niti u semantičku logomaniju bez smisla.
Iz takvih likovnih prizora, poput svojevrsnih „mrestilišta“, pokuljale su izvan ravnine platna mnogobrojne „igračke“, art – rukotvorine što su se razišle po okolini, najednom oživljavajući celokupni prostor u kome se slike nalaze stvarajući jedan totalni ambijent. Sve više zauzimajući okolne površine, dogodilo se da u jednom trenutku te „igračkice“ postanu i jedan zasebni predmet – skulptura, oprostorena slikovna prestava istih značenja i likovnih vrednosti, ali za više stepena podignute opšte predstave stvarnosti i opredmećeni utisak istinske prisutnosti mašte. Očigledno je da su time nepostojeći, imaginarni svetovi Mirjane Petrović postali otvoreni otelotvoreni objekti kao deo sada naše, zajedničke fizičke realnosti.
Jednostavno je danas tumačiti ove nove slike, „igračke“ i skulpture Mirjane Petrović u jezičkim kategorijama „vesele“ slikarske obnove ili stila grafiti - umetnosti. Ali opreza radi, treba se i malo dublje zagledati u mnogobrojne „poglede“ i „oči“ koje netremice zure iz ovih prizora, treba se upitati pred ovim katkada veselim, katkada zastrašujućim predstavama koje bukvalno izlaze iz slika, o njihovom smislu, poreklu i značenju u odnosu na umetničko i životno iskustvo autorke. Njihov istovremeni optimizam i ironični, gotovo humorni izgled može biti shvaćen poput infantilnih slika, ali su oni i deo stvarne, nimalo izmaštane biografije.
Ova umetnost jeste lako uklopiva u beogradsku likovnu scenu recentnog perioda po mnogim plastičkim vrednostima, ali je ona istovremeno i drugačijeg porekla. Ona jeste nastala iz onog vremena i u onom prostoru iz koga su donete u tim slikama, a koji su definitivna prošlost i upropašćena mogućnost, danas samo još deo živih sećanja na istu takvu sadašnjost.

Jovan Despotović







BAJKOLIKI SVET
KAMELEONA

MIRJANE PETROVIĆ

Baš kao i u nedosanjanim čudnim - veselim horor bajkama, neobični svet predstava iz slika Mirjane Petrović je potekao iz realnosti ali je i nedvosmisleno zakoračio u područje imaginativnog, izmaštanog, snoviđajnog.
Počelo je sa njenim kreaturama sišlim sa planetarne trake (naziv Mirjanine prethodne izložbe) koji su definitivno iskoračili iz ravnine i plošnosti slikarskog platna i zaputili se slobodno i neobuzdano u novi svet, u novu avanturu. Pored slika ona je tada izlagala i zanimljive art-rukotvorine pokazavši jedan prostorni aktivizam čija je svrha bila podizanje vizuelnog dinamizma njenih radova na znatno viši stupanj. Tada je ona otkrila u našem slikarstvu nepoznati i nenadmašan vokabular predstava, oblika i slika proizašao iz njene izrazito samosvojne imaginacije.
Jednom započeto odvajanje od slikarstva - i u fizičkom smislu i u značenjskom, nastavljeno je u novom ciklusu Kameleona sa jednim izoštrenijim senzibilitetom i sa no vim uzletom jedne zaista idiosinkratične slikovitosti. I ako se njena opšta ideja realizuje u delima nastalim u različitim medijima (slikama, grafikama, crtežima, muralima, instalacijama) sva ona vode jedinstvenom cilju i stvaranju jedinstvenog utiska - izložbe kao totainog dela umetnosti, ili onome što bi se spravo’m moglo i u ovom sličaju nazvati gesamtkunstwerk.
Izlozbu Kameleoni čini nekoliko celina sastavljenih od isto toliko serija radova, Svaka od njih ima vlastitu unutrašnju priču vizuelizovanu drugačijim postupkom.
Burni, eksplozivni kolorizam, koji je Mirjana Petrović već otkrila na prethodnoj izložbi, dominira u ciklusu velikih uljanih slika. Njihova postavka je tako urađena da stvara jedinstveni utisak sakralnog prostora sa jednom krstolikom kompozicijom i zidnim fresko-instalacijama. Monumentalni kameleoni koji njima dominiraju bilo da su pojedinačno naslikani, bilo da ih ima više u jednom prizoru kada grade grupnu kornpoziciju, ispovedaju pojedinačne priče o svojim individualnim ili kolektivnim sudbinama. Oni su zapravo likovne metafore ovog vremena i naših iskustava te zajedničkog usuda. Da njih nema, tako predimenzioniranih, zastrasujućih i humornih istovremeno, možda bi nam i mogla promaći slika nas samih, našeg stanja u ovom trenutku i na ovom mestu. Ovako, oni su neizbežni, vrlo vidljivi i toliko prisutni da je suočenje sa njihovim dobroćudnim pretnjama neminovno.
Druga pak priča iskazana je (za) jednom trpezom - prostornom instalacijom na kojoj su našla mesto uobičajene đakonije. A oko nje se nalazi jedna tročlana Familija. Opšta veselost potencirana koloritom i neobičniin sadržajima na trpezi zamenjena je ružnoćom Familije, dobar ukus ponude na stolu nadomešten je lošom estetičnošću onih koji se nalaze oko njega. Ovaj očigledni kontrast iako je postignut praktično istim repertoarom oblika i upotrebom jedinstvene palete, ipak je toliko ubedljiv u svojoj dvosmislenosti da izaziva u posmatraču - svedoku ovog pira, zastrašujuću nedoumicu šta je u ovom prizoru pozitivno i bezbedno a šta negativno i opasno. Zajedno sa Mirjanom, gledajući ovaj rad, nalazimo da smo se našli na sudbinskoj prekretnici između onoga što istovremeno i priželjkujemo i čega se plašimo.
Treću celinu čini jedna muralna situacija izvedena u maniru nekog sofistikovanog postgraffiti - arta. Ovde je svakako ponajbolje došao do izražaja njen impresivni crtački kapacitet - prava manija koja teče neprekidno i u vremenskoj i u prostornoj dirnenziji. Tu se najjasnije vidi smisao i energetski potencijal ove grube, tvrde, sirove linije-konture koja daje upravo osnovni karakter i noseću vizuelnu struktura svih njenih radova. Ovi grafički prizori su potpuno oslobođeni prostornih dimenzija i razlivaju se praktično neograničeno duž jednog zida, pa nastavljajući se duz susednog premeštaju i proširuju prizor, pa opet, nastavljaju se sad po stropu itd. U osnov, oblikovna ideja je utemeljena u smisao i izgled zidnih grafita ali je ona dopunjena drugačijim plastičkim sadržajem koji je bliži klasičnijem slikarskom iskustvu koje Mirjana Petrović nesumljivo poseduje i koji i daje osnovni i konačni karakter njenom ukupnom delu.
Jednom je vizualizaciju logike koja je podivljala pomenula Frančeska Alinovi, u svom vremenu svakako najbolji poznavalac i tumač graffiti-arta. Uočavajući tačno mesto ove umetnosti iskazane u specifičnim slikama neke predkulturne kulture, u posebnim prizorima artificijelnog infantilizma, u neobuzdanoj imaginaciji koja ne podleže nikakvim pravilima poznatih umetničkih škola, ona je o njoj pisala kao činu urbane pobune marginalnih grupa koje se obraćaju velikom broju prolaznika. Promena prema novoj ili post-situaciji je u tome da je interpretacija u postupku rada Mirjane Petrović preneta u galerijski prostor i odvija se mimo iskustva sa javnim performansom kakav je slučaj sa primerima public-arta. Time se oštrina saopštavanja i ubojitost njene poruke nije smanjila. Naprotiv, ona je dovedena do jednog izrazito visokog novoa sa koga deluje svojim punim unutrašnjim energetskim potencijalima svojih formi i svoga kolorizma.
Slikarsku pesonality koji je Mirjana Petrović dosad redovno pokazivala dovodi je u red najoriginalnijih stvaralaca koja sa očiglednim uspehom kreira specifične slike i ikone X generacije. Ova vrsta kompleksne umetnosti sastavljena od slika, crteža, grafika, objekata, instalacija, ambijenata ima karateristike novog socijalnog svetilišta nastupajućeg doba. Ova post-katastrofična i postapokaliptična estetika namenjena je pre svega preživelima iz poslednjeg Yu-rata. Identifikacija njihovih najnovih strahova, strepnji, fobija, trauma lako se može uočiti u ovom slikarstvu. Ali, takođe je vidljiv i psihološki izlaz: blaga humornost koja sadrži, strepnju, ali je istovremeno i nadjačava klicom optimizma. Ova skica je zapravo adekvatna ljudskom i umetničkom profilu same umetnice. A da li će tako sačinjen autoportret biti delotvoran i na posmatrače njene umetnosti - to već ne zavisi isključivo od nje. To upravo zavisi od spremnosti da se jasno prepoznaju ovi otvoreni signali vremena odaslati jedniin ekscentričnim smislom za umetnost u domenu promenjenog ikoničkog slenga 21. veka ispisanog ovom totalom slikovitošću.

Jovan Despotović









NAZIV IZLOŽBE: Nesalomivi
AUTOR: Mirjana Petrović
GALERIJA: Centralnog kluba Vojske Jugoslavije

Đorđe Kadijević

U oživljenom prostoru nekada aktivne i prestižno značajne galerije Doma JNA - sada Centralnog kluba Vojske Jugoslavije - izloženi su eksponati izuzetne atraktivnosti: slikani objekti Mirjane Petrović. Petrovićeva je novo ime za beogradsku likovnu publiku. Svoju promociju imala je daleke 1989. godine u svom zavičajnom Sarajevu. Pokrenuta nesrećnim "događanjima stvarnosti" tokom devedesetih, zatekla se u ovim prostorima... Ako je suditi po dimenzijama i snazi izražajnosti izloženih eksponata, Petrovićeva pripada krugu likovnih stvaralaca sa viškom vitalne energije. Njeni objekti dosežu formate od metar i po sa dva. Oni se na prvi pogled čine kao obojene skulpture. Figuralni dekor jakih boja na površinama tih objekata bitno umanjuje efekat njihove skulptoralnosti, i potvrđuje činjenicu da je Petrovićeva pre svega slikar.
Za radove Petrovićeve presudan je trenutak u kome se posmatrač oslobađa snage svoga prvog utiska. Pomisao da Petrovićeva pravi velike igračke i u svesno podešenom infantilnom gestu traži izraz svoje vedrine i optimizma, izgubiće se čim započne iščitavanje njene "priče" sadržane u figuralnim znakovima, povezanim sažetom ikonografskom šemom. U toj strukturi otisnuti su, simbolično, tragovi memorije teških doživljaja i gorkog iskustva vezanog za sve ono što je u našoj individualnoj i kolektivnoj svesti naznačeno rečima "vreme devedesetih". Ono po čemu kreaciju Petrovićeve možemo nazvati zaista originalnom, jeste to što je ona za sadržaj tako depresivne težine našla izraz toliko čedan u svojoj neposrednosti, gotovo dirljivo poetičan i bajkovit. Čuveno pitanje koje je književnik Česlav Miloš uputio svetu posle Drugog svetskog rata: ko može da peva posle Aušvica i Hirošime?, kao da ima svoj bolni eho u duši ove mlade umetnice koja je sročila i svoj odgovor: to mogu samo oni koji su težinu svoga i svekolikog ljudskog tragičnog iskustva podneli zahvaljujući snazi neuništene bezazlenosti čiste ljudske duše, veće od snage svakog uma. To je i poruka Petrovićeve, da u svetu nema takve grozote koja može oskrnaviti svetinju čistog ljudskog srca.
Uspeh Petrovićeve je, izvesno, u tome što se ovakva poruka čita lako, iako je izrečena jezikom zaista neobičnih simbola. Toj svrsi Petrovićeva je podredila funkcije svih likovnih elemenata kojima se služi: boje jakog hromatskog intenziteta, lišene svetlosnih gradacija, snažnog i "gustog" poteza široke četke, jake ali prepoznatljive figuralne stilizacije oblika ljudskog tela i prividno naivne, "aljkave", a uistinu promišljene i precizne kompozicije.







Povratak izgubljenom raju
Ciklus Mirjane Petrović "U ime cveća"

Slikati "u ime cvijeća" znači slaviti Ijepotu života, život u skladu i ljubavi, život kakav jedva da negdje postoji. Tek rijetki tu Ijepotu Još uvijek mogu pronaći - možda više u sebi samima nego u svijetu koji ih okružuje. Među tim rijetkima, nema dvojbe, je i akademska slikarica Mirjana Petrović.

Ciklusom U ime cveća Mirjana Petrović želi tu Ijepotu života prenijeti na sve koji s ovim slikama dođu u susret. Ove slike su hvalospjev onom najljepšem u prirodi kao izrazu života - cvijetu kao radosti. Cvijet je na ovim platnima spoj neba i zemlje, zraka i vode, muškog i ženskog, simbolika harmonije kakva je vladala samo Edenom, put povratka toj praiskonskoj sreći - raju zemaljskom. Na sebi svojstven način i s gotovo djetinjom neposrednošću, slikarka nas svojim diptisima i triptisima uvodi u taj davno izgubljeni raj. U harmoniji eksplozije boja cvijeća i igre fantastičnih bića ispjevana je oda životu. Bilo da treperi, bilo da miruje, cvijet je uzdignut do sakralnosti, svojim žarkim bojama i intenzivnom luminoznošću u sebi nosi puninu života. I ako snovidan, gotovo rusoovski naivan, svijet na ovim platnima je kompaktan; svaka pojedinost jasno definirana, uklopljena u cjelinu i podređena osnovnom cilju. I toplo i hladno, aktivno i pasivno, fauna i flora su u ravnoteži. Živ, magičan i maštovit svijet Petrovićeve izraz je traganja za izgubljenim dobom čovjekove nevinosti i cistoće.

Put kojim je Mirjana Petrović kao umjetnica stigla do ciklusa U ime cveća, sam je po sebi neobičan. Krećući se od ekspresivne i neobuzdane palete Čudovista išla je k plošnim i koloristički kompleksnim formama grube i uglovite konture Antiratnih ciklusa. Njezini Kameleoni, te Nesalomivi su sišli s platna i postali objektima koji čine prostorne instalacije. S ciklusom Cvetnih harmonija i polja nastupilo je smekšavanje linije i ona se valovitim pokretima slobodno kreće prostorom. Već je tu začeta klica "povratka" slikarstvu, koje je pročišćavanjem palete i pojednostavljenjem formi rezultiralo ovim posljednjim ciklusom. Oblici tvoreni plohama boje sada su ustupili mjesto nesto plastičnije tretiranim motivima. Sav taj likovni govor zapravo potvrđuje činjenicu da je od složenog i grozničavog Petrovićeva išla ka jednostavnom i harmoničnom ne umanjujući simbolički značaj svoje poetike.

U suvremenom dobu gdje novi mediji preuzimaju ulogu prenositelja umjetničkih ideja, umjetnost kakvu nudi Mirjana Petrović zasigurno predstavlja posebnost. Ona ne šokira. Ona ne moralizira. Pa ipak, ona ne okreće glavu od svijeta u kojemu smo. Štaviše, ona ukazuje na neiskvarenu stranu prirode kojoj razorna moć i želja za napretkom iz dana u dan oduzima dio Ijepote. Bez apokaliptičnih vizija o čovjekovom samounišenju zbog pomanjakanja ljubavi prema prirodi, slikajući ona reagira i poziva na pružanje otpora tom tijeku podsjećajući nas da "zemlju nismo naslijedili od predaka, nego posudili od potomaka". Da bismo spasili ono malo 'raja' na Zemlji, potrebno je pronaći onaj davno izgubljeni raj u nama samima. Taj raj je Mirjana pronašla. Njegujući 'unutrašnji monolog' i 'bdijući nad svojim unutrašnjim biljkama'. Slaveći cvijeće, Mirjana slavi život. I ne samo njega, Ona slavi i vječitu radost stvaranja.

Andrea Baotić